بلیت فروشی در اتوبوس‌های مالمو

تاریخ تقریبی: اسفند ۱۳۸۱

سیستم بلیت فروشی اتوبوس‌های مالمو طوری طراحی شده‌بود که با هر بار خرید بلیت، می‌تونستی تا یک ساعت بعد، به‌هر تعداد دفعه سوار اتوبوس‌های اون خط یا هر خط دیگه‌ای بشی. در واقع مبلغ پرداخت شده، برای استفاده از یک ساعت خدمات اتوبوس‌رانی در محدوده شهر بود.
اون موقع قیمت بلیت برای بزرگسالان ۱۲ کرون بود و برای افراد خاص (زیر ۱۲ سال، کهنسال و …) نیم بها حساب می‌شد. وقتی سوار اتوبوس می‌شدی، راننده پول رو ازت می‌گرفت و بلیت رو همون موقع با دستگاهی که کنار دستش بود چاپ می‌کرد و بهت می‌داد. روی بلیت تاریخ و ساعت و دقیقه خرید بلیت، مبلغ پرداخت شده، خط اتوبوس و … چاپ شده‌بود تا هم خود شخص مطلع باشه و هم در دفعات بعدی سوار شدن قابل توسط راننده‌های دیگه قابل کنترل باشه.

یک بلیت کاغذی

اما روش اصلی پرداخت هزینه اتوبوس که بیشتر مردم از اون استفاده می‌کردن، پرداخت با کارتهای اعتباری مخصوص (یا کارت بلیت) بود. هر اتوبوس یه دستگاه کارت‌خوان داشت که مردم خودشون کارت رو واردش می‌کردن. اگه کارت معتبر بود و موجودی هم داشت، مبلغ کرایه ازش کسر می‌شد، اعتبار باقی‌مونده در کارت روی صفحه‌نمایش کوچک دستگاه به مسافر نشون داده می‌شد و کارت رو پس می‌داد. ضمناً اگه پرداخت بلیت به این روش به‌درستی انجام می‌شد، دستگاه یه بوق کوچیک می‌زد تا راننده مطلع بشه و اگه هم به‌هر دلیل پرداخت درست انجام نمی‌شد (کارت نامعتبر بود یا اعتبارش کافی نبود)، دستگاه سه‌تا بوق به نشونه خطا می‌زد.

یک کارت اعتباری مخصوص اتوبوس

کسانی که از کارت استفاده می‌کردن، ۱۵ درصد تخفیف می‌گرفتن و هربار ۱۰٫۲ کرون از اعتبار کارتشون کسر می‌شد. تو این روش، اگه یه مسافر کمتر از یک ساعت از آخرین دفعه پرداخت قبلیش می‌گذشت، باز هم کارت رو می‌زد، اما دستگاه فقط اعتبار باقی مونده رو نشون می‌داد و کارت رو پس می‌داد و ضمناً یه بوق به‌نشونه تأیید می‌زد.
کارتهایی هم بود که برای مدت زمان مشخص و بدون محدودیت قابل استفاده بودن. فکر می‌کنم با پرداخت ۳۵۰ کرون می‌شد یکی از این کارتها رو برای مدت ۳۰ روز خرید و در عوض می‌شد در تمامی این ۳۰ روز، به تعداد دفعات نامحدود از اتوبوس‌ها استفاده کرد. در مورد این کارتها، بعد از اعتبارسنجی توسط دستگاه، تاریخ پایان اعتبار نشون داده می‌شد و در صورت اعتبار، همون یه بوق معروف هم زده می‌شد.

دستگاه های کارت خوان و چاپگر بلیت کاغذی

شاید بعضی از این چیزهایی که الان دارم می‌نویسم، چندان جدید به‌نظر نرسه؛ بخصوص با وجود سیستم BRT و تجهیز اتوبوس‌های تهران به کارت‌خوان و رواج کارت بلیت‌های شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران (که البته من تا حالا از اونها استفاده نکرده‌ام.) اما توجه داشته‌باشین که داریم درباره سالهای ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ صحبت می‌کنیم؛ زمانی که هنوز نه استفاده از کارتهای اعتباری در ایران چندان رایج بود و نه خبری از BRT و اتوبوس‌های جدید بود.

این نوشته در سوئد ارسال و , , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.